Bill of Lading คืออะไร

Bill of Lading เป็นหนึ่งในเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดในวงการการค้าระหว่างประเทศ และแม้จะผ่านการใช้งานมานับร้อยปี หน้าที่หลักของมันก็ยังไม่เปลี่ยนไป เอกสารนี้เป็นหลักฐานว่าสายเรือได้รับสินค้าตามที่ระบุไว้ในความดูแลจริง บันทึกเงื่อนไขที่ตกลงกันในการขนส่งสินค้านั้น และขึ้นอยู่กับรูปแบบที่ออกเอกสาร ยังเป็นตัวกำหนดว่าใครมีสิทธิ์เรียกรับสินค้าเมื่อเรือมาถึงปลายทางด้วย สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มส่งสินค้าทางเรือเป็นครั้งแรก การทำความเข้าใจเอกสารฉบับนี้อย่างละเอียดคุ้มค่ากับเวลาที่ใช้มากกว่าขั้นตอนอื่นแทบทั้งหมด เพราะรูปแบบการออกและวิธีการปล่อยเอกสารมีผลโดยตรงต่อความเร็วในการรับสินค้าที่ปลายทาง บทความนี้จะอธิบายว่า Bill of Lading มีข้อมูลอะไรบ้าง มีกี่รูปแบบ เชื่อมโยงกับเอกสารชุดอื่นอย่างไร และเกิดปัญหาอะไรได้บ้างเมื่อจัดการเอกสารนี้ไม่รอบคอบ

หน้าที่สามอย่างของ Bill of Lading

Bill of Lading ทำหน้าที่สามอย่างพร้อมกันในเอกสารฉบับเดียว และความสับสนส่วนใหญ่เกี่ยวกับเอกสารนี้มักเกิดจากการไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงหน้าที่ไหนอยู่

อย่างแรก เป็น ใบรับสินค้า (receipt) เมื่อสายเรือลงนามใน B/L ถือเป็นการยืนยันอย่างเป็นทางการว่าได้รับสินค้าตามที่ระบุไว้ในความดูแลแล้ว ตามสภาพที่แจ้งไว้ หน้าที่นี้มีอยู่ใน B/L ทุกฉบับโดยไม่มีข้อยกเว้น

อย่างที่สอง เป็น หลักฐานสัญญาการขนส่ง (evidence of contract of carriage) ระหว่างผู้ส่งสินค้ากับสายเรือ คือเงื่อนไขที่สายเรือตกลงจะขนส่งสินค้าจากท่าเรือต้นทางไปยังท่าเรือปลายทาง B/L อาจไม่ได้บรรจุเงื่อนไขทั้งหมดของสัญญาไว้อย่างครบถ้วน (บางเงื่อนไขอ้างอิงไปยังข้อกำหนดมาตรฐานของสายเรือ) แต่ก็ถือเป็นหลักฐานหลักของสิ่งที่ตกลงกันไว้

อย่างที่สาม และเฉพาะเมื่อออกในรูปแบบโอนสิทธิ์ได้ (negotiable) แบบ "to order" เท่านั้น จึงจะเป็น เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ (document of title) หมายความว่าอำนาจควบคุมสินค้าตามกฎหมายเดินทางไปพร้อมกับตัวเอกสารจริง ผู้ถือ B/L ต้นฉบับอย่างถูกต้อง (หรือผู้ที่ถูกสลักหลังให้) สามารถเรียกรับสินค้าได้ ส่วน B/L แบบ straight ที่ระบุผู้รับสินค้าเพียงรายเดียว ยังคงทำหน้าที่สองอย่างแรกอยู่ แต่โดยทั่วไปจะไม่มีหน้าที่โอนกรรมสิทธิ์แบบเดียวกัน หน้าที่ที่สามนี้เองที่ทำให้ order B/L แตกต่างจากใบรับสินค้าทั่วไปโดยพื้นฐาน และเป็นเหตุผลที่กระบวนการปล่อยสินค้าด้วย B/L ต้นฉบับต้องถูกจัดการอย่างรอบคอบเป็นพิเศษ

ข้อมูลที่ปรากฏใน Bill of Lading

Bill of Lading เต็มไปด้วยข้อมูลหลายรายการ แต่สามารถจัดกลุ่มตามหน้าที่ได้ไม่กี่กลุ่ม และการเข้าใจกลุ่มเหล่านี้จะทำให้เอกสารดูซับซ้อนน้อยลงมาก

กลุ่มแรกระบุ คู่สัญญา ได้แก่ ผู้ส่งสินค้า ผู้รับสินค้า และ Notify Party ซึ่งทำให้สินค้าไปถึงมือที่ถูกต้องในเวลาที่เหมาะสม โดย Notify Party มักเป็นตัวแทนออกของของผู้รับสินค้า ไม่ใช่ผู้รับสินค้าเอง

กลุ่มที่สองระบุ เที่ยวเรือ ได้แก่ ชื่อเรือ หมายเลขเที่ยวเรือ ท่าเรือต้นทาง และท่าเรือปลายทาง ซึ่งผูกสัญญาไว้กับเที่ยวเรือเที่ยวใดเที่ยวหนึ่งโดยเฉพาะ แทนที่จะเป็นคำมั่นสัญญาแบบกว้าง ๆ

กลุ่มที่สามระบุ ตัวสินค้าทางกายภาพ ได้แก่ จำนวนหีบห่อ เครื่องหมายและหมายเลข หมายเลขตู้และซีล น้ำหนักรวม และปริมาตร ซึ่งเป็นกลุ่มที่ต้องตรงกับ Packing List อย่างแม่นยำ

กลุ่มที่สี่ครอบคลุม เงื่อนไขเชิงพาณิชย์และการควบคุมเอกสาร ได้แก่ ค่าระวางเป็นแบบ prepaid หรือ collect และจำนวนชุด B/L ต้นฉบับที่โอนสิทธิ์ได้ที่ออกไว้ ซึ่งสำคัญเพราะเพียงฉบับเดียวเท่านั้นที่ต้องยื่นเพื่อให้ฉบับที่เหลือเป็นโมฆะไปโดยอัตโนมัติ ภาพประกอบด้านล่างแจกแจงแต่ละรายการพร้อมคำอธิบายสั้น ๆ ว่าทำไมแต่ละรายการจึงสำคัญ

Shipped on Board กับ Received for Shipment

B/L อาจปรากฏสองวลีที่แตกต่างกัน ซึ่งบ่งบอกจุดที่ต่างกันในการดูแลสินค้า

Received for Shipment คือ B/L ที่ออกเมื่อสายเรือรับสินค้าไว้ในความดูแลแล้ว มักเกิดขึ้นที่ลานตู้คอนเทนเนอร์หรือสถานีขนส่งสินค้า แต่ยังไม่ได้ยกสินค้าขึ้นเรือลำที่ระบุไว้จริง เป็นการยืนยันการรับดูแล แต่ไม่ได้ยืนยันว่าสินค้าออกเดินทางแล้ว

Shipped on Board คือ B/L หรือการประทับตรา "on board" เพิ่มเติมบน B/L ที่มีอยู่แล้ว ซึ่งยืนยันว่าสินค้าถูกยกขึ้นเรือลำที่ระบุไว้จริงแล้ว ความแตกต่างนี้มีผลในทางปฏิบัติ เพราะผู้ซื้อจำนวนมาก รวมถึงธนาคารที่ให้สินเชื่อการค้าภายใต้ Letter of Credit มักกำหนดให้ต้องใช้ B/L แบบ on board โดยเฉพาะก่อนจะยอมรับเอกสาร เนื่องจากเป็นการยืนยันที่ชัดเจนกว่าว่าสินค้าออกเดินทางแล้วจริง หากมีการจองระวางและออก B/L ก่อนที่การขนถ่ายขึ้นเรือจะเสร็จสมบูรณ์ ควรตรวจสอบว่าเป็น B/L รูปแบบใด และจะมีการระบุวันที่ on board ตามมาภายหลังหรือไม่

Clean B/L กับ Claused (Foul) B/L

สายเรือไม่ได้เพียงบันทึกว่าได้รับสินค้าอะไร แต่ยังบันทึกสภาพของสินค้าที่ได้รับด้วย และการบันทึกนั้นมีผลตามมา

Clean B/L คือ B/L ที่ไม่มีข้อสังเกตใด ๆ จากสายเรือเกี่ยวกับสภาพหรือบรรจุภัณฑ์ของสินค้าในขณะที่รับไว้ เป็นผลลัพธ์มาตรฐานที่คาดหวัง และโดยทั่วไปเป็นสิ่งที่ผู้ซื้อและธนาคารที่ให้สินเชื่อภายใต้ Letter of Credit ต้องการเห็น

Claused B/L หรือ Foul B/L คือ B/L ที่มีข้อสังเกตระบุไว้ เช่น บรรจุภัณฑ์ดูเสียหาย นับจำนวนลังไม่ได้ครบถ้วน หรือสินค้ามีร่องรอยชำรุดในขณะที่ขึ้นเรือ เมื่อมีข้อสังเกตลักษณะนี้ปรากฏในเอกสารแล้ว จะกลายเป็นหลักฐานที่อาจส่งผลเสียต่อผู้ส่งสินค้าหากเกิดข้อพิพาทเรื่องสภาพสินค้าในภายหลัง และยังอาจทำให้การยอมรับเอกสารเพื่อวัตถุประสงค์ทางการเงินการค้ายุ่งยากขึ้นด้วย ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งสินค้าโดยทั่วไปจึงต้องการบรรจุและนำส่งสินค้าในลักษณะที่ไม่เปิดช่องให้สายเรือมีเหตุผลระบุข้อสังเกตใน B/L ตั้งแต่แรก

Master B/L กับ House B/L

เมื่อฟอร์เวิร์ดเดอร์จองระวางกับสายเรือ โดยปกติจะมี B/L สองฉบับแยกกันสำหรับสินค้าชิ้นเดียวกัน และทั้งสองฉบับไม่สามารถใช้แทนกันได้

Master Bill of Lading (MBL) ออกโดยสายเรือให้กับผู้ที่จองระวาง ซึ่งมักเป็นฟอร์เวิร์ดเดอร์หรือ NVOCC เป็นสัญญาของสายเรือเอง และในมุมมองของสายเรือ ฟอร์เวิร์ดเดอร์ถือเป็นลูกค้าโดยตรง ไม่ว่าภายในการจองนั้นจะมีสินค้าของผู้ส่งสินค้ารายย่อยกี่รายรวมกันอยู่ก็ตาม

House Bill of Lading (HBL) ออกโดยฟอร์เวิร์ดเดอร์ให้กับผู้ส่งสินค้าจริง ครอบคลุมสินค้าและเงื่อนไขเฉพาะของผู้ส่งสินค้ารายนั้น โดยเฉพาะในกรณี LCL ที่สินค้าของผู้ส่งสินค้าหลายรายรวมอยู่ในตู้เดียวภายใต้ Master B/L ฉบับเดียว House B/L คือเอกสารที่ทำให้ผู้ส่งสินค้าแต่ละรายมีความสัมพันธ์ตามสัญญาของตัวเอง และมีเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์เฉพาะส่วนของตน

เนื่องจากเป็นสัญญาคนละฉบับ เงื่อนไขจึงไม่จำเป็นต้องเหมือนกันเสมอไป ทั้งขีดจำกัดความรับผิด คู่สัญญาที่ระบุ หรือแม้แต่ขั้นตอนการปล่อยสินค้า อาจแตกต่างกันระหว่าง House B/L และ Master B/L ที่ครอบคลุมสินค้าชิ้นเดียวกัน ผู้รับสินค้าที่ติดต่อผ่านฟอร์เวิร์ดเดอร์โดยทั่วไปจะเห็นและต้องใช้เพียง House B/L เท่านั้น ส่วน Master B/L เป็นเรื่องระหว่างฟอร์เวิร์ดเดอร์กับสายเรือ ซึ่งผู้ส่งสินค้าหรือผู้รับสินค้าปลายทางมักไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรง

Original B/L, Telex Release และ Seaway Bill

วิธีการปล่อยสินค้าที่ปลายทางขึ้นอยู่กับว่าใช้แนวทางใดในสามแนวทางทั่วไปนี้ และความแตกต่างระหว่างแต่ละแนวทางก็เชื่อมโยงกลับไปที่หน้าที่การเป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ที่กล่าวไว้ข้างต้นโดยตรง

B/L ต้นฉบับแบบโอนสิทธิ์ได้ (Original negotiable B/L) เป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ ผู้ถือเอกสาร หรือผู้ที่ถูกสลักหลังให้ สามารถเรียกรับสินค้าได้ ในทางปฏิบัติหมายความว่าเอกสารตัวจริงต้องไปถึงมือผู้รับสินค้าหรือตัวแทน และต้องยื่นเอกสารที่ปลายทางก่อนจึงจะปล่อยตู้ได้

Telex Release เป็นกระบวนการ ไม่ใช่ประเภทของเอกสาร สำนักงานต้นทางของสายเรือยืนยันไปยังสำนักงานปลายทาง โดยทั่วไปผ่านข้อความภายในมากกว่าโทรเลขจริงในปัจจุบัน แม้ชื่อเรียกจะยังคงใช้กันอยู่ ว่าผู้ส่งสินค้าได้คืนเอกสารต้นฉบับหรืออนุญาตให้ปล่อยสินค้าแล้ว วิธีนี้ทำให้สินค้าเคลื่อนย้ายได้โดยไม่ต้องรอเอกสารตัวจริงส่งทางไปรษณีย์

Seaway Bill ในทางกลับกัน ไม่สามารถโอนสิทธิ์ได้ตั้งแต่การออกเอกสาร ไม่ใช่เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์เลย และปล่อยสินค้าให้ผู้รับที่ระบุชื่อไว้โดยไม่ต้องยื่นเอกสารใด ๆ ในลักษณะที่คล้ายกับ Air Waybill

วิธีใดจะถูกนำมาใช้ขึ้นอยู่กับการจองสินค้าและขั้นตอนของสายเรือแต่ละราย จึงควรยืนยันวิธีที่ใช้สำหรับการจองแต่ละครั้งแทนที่จะสันนิษฐานเอง

เหตุใดหน้าที่การเป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์จึงสำคัญ

หน้าที่การเป็นเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ไม่ใช่แค่รายละเอียดทางกฎหมาย แต่เป็นกลไกที่ทำให้ B/L ทำสิ่งที่ใบรับสินค้าทั่วไปทำไม่ได้ นั่นคือการเป็นตัวแทนอำนาจควบคุมสินค้าที่กำลังอยู่กลางทะเลและอยู่นอกเหนือการเข้าถึงโดยตรงของใครก็ตาม

สำหรับผู้ขายที่ยังไม่ได้รับชำระเงิน การถือ B/L ต้นฉบับไว้ (หรือให้ระบุเป็น to order ของตนเองหรือของธนาคาร) เป็นรูปแบบหนึ่งของหลักประกัน เพราะผู้ซื้อโดยทั่วไปไม่สามารถครอบครองสินค้าได้หากไม่มีเอกสารนั้น ทำให้ผู้ขายมีอำนาจต่อรองจนกว่าจะได้รับชำระเงินหรือเงื่อนไขที่ตกลงกันสำเร็จ นี่คือเหตุผลหนึ่งที่การซื้อขายระหว่างประเทศจำนวนมาก โดยเฉพาะธุรกรรมครั้งแรกหรือมูลค่าสูง มักถูกจัดโครงสร้างให้ต้องยื่น B/L ต้นฉบับ แทนที่จะใช้วิธีปล่อยสินค้าที่รวดเร็วกว่า

ในทางกลับกันก็มีความเสี่ยงด้านปฏิบัติการ เพราะเอกสารตัวจริงมีน้ำหนักมากขนาดนี้ การทำต้นฉบับสูญหายโดยทั่วไปจะเริ่มกระบวนการที่เป็นทางการกับสายเรือ ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับการทำหนังสือชดใช้ความเสียหาย (indemnity) จากฝ่ายที่ขอให้ปล่อยสินค้าโดยไม่มีเอกสาร ก่อนที่สินค้าจะถูกปล่อยได้ กระบวนการนี้มีอยู่เพราะสายเรือกำลังถูกขอให้ปล่อยสินค้าโดยไม่มีเอกสารที่ปกติต้องใช้ จึงไม่ใช่เรื่องที่ควรวางแผนแบบหละหลวม

ความสอดคล้องของ B/L กับเอกสารชุดอื่น

Bill of Lading ไม่ได้ยืนอยู่โดยลำพัง แต่ถูกอ่านควบคู่ไปกับ Commercial Invoice และ Packing List และความไม่สอดคล้องกันระหว่างเอกสารเหล่านี้เป็นหนึ่งในสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของความล่าช้าทั้งฝั่งธนาคารและศุลกากร

ชื่อคู่สัญญาใน B/L ควรตรงกับผู้ซื้อและผู้ขายที่ระบุใน Commercial Invoice แม้ถ้อยคำทางกฎหมายที่ใช้อาจแตกต่างกันเล็กน้อย (เจ้าหน้าที่ธนาคารหรือศุลกากรที่ตรวจเอกสารมองหาความสอดคล้อง ไม่จำเป็นต้องตรงกันทุกตัวอักษร) รายละเอียดสินค้า จำนวนหีบห่อ และเครื่องหมาย/หมายเลขใน B/L ต้องตรงกับที่ระบุใน Packing List ความไม่ตรงกันตรงนี้คือรายละเอียดที่มักทำให้เกิดคำถามได้ ท่าเรือต้นทางและปลายทางควรสอดคล้องกับเส้นทางที่ Incoterm ซึ่งระบุใน Commercial Invoice บ่งบอกไว้

เมื่อมีการตรวจสอบเอกสารภายใต้ Letter of Credit โดยเฉพาะ ข้อกำหนดเรื่องความสอดคล้องนี้จะยิ่งเข้มงวดขึ้นไปอีก เพราะธนาคารโดยทั่วไปตรวจสอบเอกสารตามข้อความที่ปรากฏ (on their face) หมายความว่าความคลาดเคลื่อนที่อาจดูเล็กน้อยในบริบททางการค้าทั่วไป ก็ยังอาจทำให้เอกสารถูกปฏิเสธสำหรับวัตถุประสงค์นั้นได้

เกิดอะไรขึ้นเมื่อ B/L ผิดพลาด

ข้อผิดพลาดใน B/L มีตั้งแต่เล็กน้อยไปจนถึงสร้างปัญหาใหญ่ และความยุ่งยากที่ตามมาโดยทั่วไปขึ้นอยู่กับว่าตรวจพบเมื่อไหร่

โดยทั่วไปสายเรือหรือฟอร์เวิร์ดเดอร์จะส่ง Draft B/L ให้ตรวจสอบก่อนออกเอกสารฉบับจริง และขั้นตอนดราฟต์นี้เป็นจุดที่แก้ไขข้อผิดพลาดได้ง่ายและเร็วที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการสะกดชื่อผู้รับสินค้าผิด ท่าเรือไม่ถูกต้อง หรือรายละเอียดสินค้าที่ไม่ตรงกับ Packing List การตรวจดราฟต์อย่างละเอียด แทนที่จะอ่านผ่าน ๆ เป็นวิธีง่าย ๆ ที่ช่วยป้องกันปัญหาที่จะตามมาได้

เมื่อ B/L ถูกออกเป็นฉบับสมบูรณ์แล้ว การแก้ไขโดยทั่วไปต้องกลับไปติดต่อสายเรือให้ออกเอกสารใหม่หรือแก้ไขอย่างเป็นทางการ ซึ่งใช้เวลา และขึ้นอยู่กับสายเรือแต่ละราย อาจไม่ฟรี ชื่อผู้รับสินค้าที่ผิดถือเป็นข้อผิดพลาดร้ายแรงที่สุด เพราะอาจทำให้ผู้ที่ระบุชื่อไม่ได้รับการยอมรับว่ามีสิทธิ์เรียกรับสินค้าเลย ซึ่งอาจทำให้การปล่อยสินค้าค้างอยู่จนกว่าจะแก้ไขได้ ส่วนรายละเอียดสินค้าที่ไม่ตรงกับ Packing List หรือ Commercial Invoice ก็สามารถทำให้ศุลกากรตั้งคำถามได้เองโดยแยกต่างหากจากปัญหาฝั่งกระบวนการปล่อยสินค้าของสายเรือ

ผู้ส่งสินค้าให้ข้อมูลอะไร เทียบกับสายเรือ/ฟอร์เวิร์ดเดอร์เตรียมอะไร

B/L ออกโดยสายเรือหรือฟอร์เวิร์ดเดอร์ แต่เนื้อหาส่วนใหญ่มาจากผู้ส่งสินค้าเป็นต้นทาง การรู้ว่าเส้นแบ่งอยู่ตรงไหนช่วยอธิบายได้ว่าใครต้องรับผิดชอบเมื่อมีข้อมูลผิดพลาด

โดยทั่วไปผู้ส่งสินค้าเป็นแหล่งข้อมูลของ รายละเอียดผู้รับสินค้าและ Notify Party รายละเอียดสินค้า จำนวนหีบห่อ น้ำหนักและขนาด (มักนำมาจาก Packing List) คำแนะนำการจัดการพิเศษ และการเลือกวิธีปล่อยสินค้า ไม่ว่าจะเป็น B/L ต้นฉบับ Telex Release หรือ Seaway Bill ในกรณีที่มีตัวเลือกนี้

ส่วนสายเรือหรือฟอร์เวิร์ดเดอร์โดยทั่วไปรับผิดชอบ การกำหนดเรือและเที่ยวเรือ หมายเลขตู้และซีลเมื่อบรรจุและปิดผนึกตู้แล้ว รูปแบบและหมายเลขของ B/L เอง และการเพิ่มข้อความ "on board" เมื่อยืนยันการขนถ่ายขึ้นเรือแล้วจริง เนื่องจากผู้ส่งสินค้าเป็นผู้ให้ข้อมูลตั้งต้น ผู้นำเข้าที่ทำงานร่วมกับซัพพลายเออร์ภายใต้เงื่อนไข FOB หรือใกล้เคียง จึงมีเหตุผลโดยตรงที่ควรตรวจสอบ Draft B/L ที่ผู้ส่งสินค้ายื่นมา เพราะข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นตั้งแต่ขั้นนี้จะไม่ถูกตรวจจับโดยสายเรือโดยอัตโนมัติ

Bill of Lading กับ Air Waybill

หลายคนอาจเข้าใจว่า Air Waybill (AWB) คือ "B/L สำหรับการขนส่งทางอากาศ" แต่เอกสารทั้งสองมีความแตกต่างที่สำคัญ AWB ไม่ใช่เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์เลยไม่ว่ากรณีใด ออกให้ผู้รับสินค้าที่ระบุชื่อไว้เฉพาะเจาะจงเสมอ ไม่สามารถโอนสิทธิ์ได้ และไม่จำเป็นต้องยื่นเอกสารตัวจริงเพื่อปล่อยสินค้า (โดยทั่วไปสำเนาจะเดินทางไปพร้อมสินค้า ส่วนใหญ่เพื่อวัตถุประสงค์ด้านศุลกากรและการจัดการของสายการบิน)

ความแตกต่างนี้ย้อนกลับไปถึงเหตุผลที่ B/L ทางทะเลพัฒนาหน้าที่แสดงกรรมสิทธิ์ขึ้นมาตั้งแต่แรก เพราะการเดินเรือในอดีตใช้เวลานานพอที่เอกสารซึ่งเป็นตัวแทนสินค้า สามารถโอน ใช้เป็นหลักประกันทางการเงิน หรือซื้อขายได้ในขณะที่สินค้ายังอยู่กลางทะเล จะมีมูลค่าเชิงพาณิชย์จริง การขนส่งทางอากาศใช้เวลาสั้นกว่ามาก ความจำเป็นลักษณะนั้นจึงไม่เคยพัฒนาในรูปแบบเดียวกัน สินค้าทางอากาศจึงลงเอยที่เอกสารแบบไม่โอนสิทธิ์ที่เรียบง่ายกว่าโดยปริยาย ผู้ที่คุ้นเคยกับการขนส่งทางเรือแล้วเริ่มใช้การขนส่งทางอากาศเป็นครั้งแรก ควรมองว่านี่เป็นความแตกต่างเชิงโครงสร้าง ไม่ใช่แค่แบบฟอร์มที่ต่างกันของสิ่งเดียวกัน

ตัวอย่างประกอบ

สมมติผู้นำเข้ากำลังรอรับสินค้า และผู้ส่งสินค้าตกลงใช้ Telex Release เมื่อได้รับการยืนยันการชำระเงินแล้ว ในกรณีสมมตินี้ เมื่อผู้ส่งสินค้าแจ้งไปยังสำนักงานต้นทางของสายเรือ สำนักงานปลายทางจะได้รับแจ้งและตัวแทนออกของของผู้รับสินค้าสามารถดำเนินการรับสินค้าได้โดยไม่ต้องรอเอกสารตัวจริงส่งทางไปรษณีย์ แต่หากใช้ B/L ต้นฉบับและต้องส่งเอกสารทางไปรษณีย์ โดยทั่วไปการรับสินค้าจะต้องรอจนกว่าเอกสารตัวจริงจะถึงมือผู้รับสินค้าหรือตัวแทน

ลองพิจารณาอีกกรณีสมมติหนึ่งแยกต่างหาก ที่ธนาคารของผู้ซื้อกำหนดให้ต้องใช้ B/L ต้นฉบับแบบ on board เป็นเงื่อนไขของ Letter of Credit ในกรณีนี้ ความเร็วไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด เพราะธนาคารต้องการความมั่นใจจากเอกสารต้นฉบับที่โอนสิทธิ์ได้ก่อนจะปล่อยเงิน ผู้ส่งออกจึงส่งชุดเอกสารต้นฉบับให้ธนาคารทางไปรษณีย์แทนที่จะเลือก Telex Release แม้จะใช้เวลานานกว่า ทั้งสองแนวทางล้วนถูกต้องตามหลักปฏิบัติ วิธีใดจะถูกนำมาใช้ขึ้นอยู่กับโครงสร้างของการซื้อขายเดิมทั้งหมด ตัวอย่างเหล่านี้ใช้เพื่อประกอบความเข้าใจเท่านั้น ไม่ได้อธิบายธุรกรรมจริงรายใดรายหนึ่ง